คาถาโพชฌงค์ (รักษาโรคภัยไข้เจ็บ)

เอกัส๎มิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง, คิลาเน ทุกขิเต ทิสวา โพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ, เต จะ ตัง อะภินันทิตวา โรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ, เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

ในสมัยหนึ่ง พระโลกนาถเจ้าทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัลลานะและพระมหากัสสปะอาพาธถึงทุกขเวทนา จึงทรงแสดงโพชฌงค์ ๗ ประการแก่ท่านทั้งสอง, พระมหาเถระทั้งสองมีความยินดียิ่งในโพชฌงคธรรมนั้น ก็หายจากโรคอาพาธในขณะนั้นทันที, ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อ.

เอกะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬิโต, จุนทัตเถเรนะ ตัญเญวะ ภะณาเปตวานะ สาทะรัง, สัมโมทิตวา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส, เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

ครั้งหนึ่ง แม้พระธรรมราชาเจ้าเองทรงประชวรหนัก ทรงโปรดให้พระจุนทเถระสวดโพชฌงค์นั้นถวายโดยเคารพ, เมื่อทรงเพลิดเพลินยินดีในพระธรรม พระองค์ก็ทรงหายจากพระประชวรนั้นโดยพลัน, ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อ.

ปะฮีนา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินัง, มัคคาหะตะกิเลสาวะ ปัตตานุปปัตติธัมมะตัง, เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

ก็อาพาธเหล่านั้นของพระมหาเถระทั้งสองและพระบรมศาสดาผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ หายไปแล้วเด็ดขาด ไม่กลับกำเริบอีก ดุจกิเลสอันมรรคประหารแล้วไม่เกิดขึ้นอีกเป็นธรรมดา, ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อเทอญ.