บทแผ่เมตตาพรหมวิหาร ๔

สัพเพ สัตตา สัพพะทุกขา ปะมุญจันตุ (กรุณา),

สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงพ้นจากทุกข์ทั้งสิ้นเถิด (กรุณา: ปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์)

สัพเพ สัตตา ลัทธะสัมปัตติโต มา วิคัจฉันตุ (มุทิตา),

สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงอย่าได้พลัดพรากจากสมบัติอันตนได้แล้วเถิด (มุทิตา: ยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี)

สัพเพ สัตตา กัมมัสสะกา กัมมะทายาทา กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระณา, ยัง กัมมัง กะริสสันติ กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา ตัสสะ ทายาทา ภะวิสสันติ (อุเบกขา).

สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง มีกรรมเป็นของของตน มีกรรมเป็นทายาท มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย, จักทำกรรมอันใดไว้ ดีหรือชั่วก็ตาม จักเป็นผู้รับผลแห่งกรรมนั้น (อุเบกขา: วางใจเป็นกลางตามความเป็นจริงแห่งธรรม).