พุทธาภิถุติ (บทสรรเสริญพระพุทธคุณ)

(หันทะ มะยัง พุทธาภิถุตึง กะโรมะ เส)

[ (หัน-ทะ มะ-ยัง พุด-ทา-ภิ-ถุ-ติง กะ-โร-มะ เส) ]

(เชิญเถิดพวกเราทั้งหลาย จงทำความชมเชยสรรเสริญพระพุทธเจ้าเถิด)

โย โส ตะถาคะโต อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู,

[ โย โส ตะ-ถา-คะ-โต อะ-ระ-หัง สัม-มา-สัม-พุด-โธ, วิด-ชา-จะ-ระ-ณะ-สัม-ปัน-โน สุ-คะ-โต โล-กะ-วิ-ทู, ]

พระตถาคตเจ้านั้น พระองค์ใด เป็นพระอรหันต์ ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง, ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ เป็นผู้เสด็จไปดีแล้ว เป็นผู้รู้แจ้งโลก,

อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวา,

[ อะ-นุด-ตะ-โร ปุ-ริ-สะ-ทัม-มะ-สา-ระ-ถิ สัด-ถา เท-วะ-มะ-นุด-สา-นัง พุด-โธ ภะ-คะ-วา, ]

เป็นสารถีฝึกบุรุษที่ควรฝึกได้อย่างไม่มีใครยิ่งกว่า เป็นครูผู้สอนของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม เป็นผู้มีความจำเริญจำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์,

โย อิมัง โลกัง สะเทวะกัง สะมาระกัง สะพรัหมะกัง, สัสสะมะณะพราหมะณิง ปะชัง สะเทวะมะนุสสัง สะยัง อะภิญญา สัจฉิกัตวา ปะเวเทสิ,

[ โย อิ-มัง โล-กัง สะ-เท-วะ-กัง สะ-มา-ระ-กัง สะ-พรัม-มะ-กัง, สัด-สะ-มะ-ณะ-พราม-มะ-นิง ปะ-ชัง สะ-เท-วะ-มะ-นุด-สัง สะ-ยัง อะ-ภิน-ยา สัด-ฉิ-กัด-ตะ-วา ปะ-เว-เท-สิ, ]

พระองค์ใด ทรงทำให้แจ้งซึ่งโลกนี้พร้อมทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลก, พร้อมทั้งหมู่สัตว์ทั้งสมณพราหมณ์ เทวดาและมนุษย์ ด้วยปัญญาอันยิ่งเองแล้ว ทรงสอนผู้อื่นให้รู้ตาม,

โย ธัมมัง เทเสสิ อาทิกัลยาณัง มัชเฌกัลยาณัง ปะริโยสานะกัลยาณัง, สาตถัง สะพยัญชะนัง เกวะละปะริปุณณัง ปะริสุทธัง พรัหมะจะริยัง ปะกาเสสิ,

[ โย ทัม-มัง เท-เส-สิ อา-ทิ-กัน-ละ-ยา-นัง มัด-เช-กัน-ละ-ยา-นัง ปะ-ริ-โย-สา-นะ-กัน-ละ-ยา-นัง, สาด-ถัง สะ-พะ-ยัน-ชะ-นัง เก-วะ-ละ-ปะ-ริ-ปุน-นัง ปะ-ริ-สุด-ทัง พรัม-มะ-จะ-ริ-ยัง ปะ-กา-เส-สิ, ]

พระองค์ใด ทรงแสดงธรรมมีความงามในเบื้องต้น งามในท่ามกลาง และงามในที่สุด, ทรงประกาศพรหมจรรย์อันบริสุทธิ์บริบูรณ์สิ้นเชิง พร้อมทั้งอรรถและพยัญชนะ,

ตะมะหัง ภะคะวันตัง อะภิปูชะยามิ ตะมะหัง ภะคะวันตัง สิระสา นะมามิ.

[ ตะ-มะ-หัง ภะ-คะ-วัน-ตัง อะ-ภิ-ปู-ชะ-ยา-มิ ตะ-มะ-หัง ภะ-คะ-วัน-ตัง สิ-ระ-สา นะ-มา-มิ. ]

ข้าพเจ้าขอบูชาอย่างยิ่งแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ข้าพเจ้าขอนอบน้อมพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นด้วยเศียรเกล้า (กราบ).