พุทธานุสสติ (ทำวัตรเย็น)

(หันทะ มะยัง พุทธานุสสะตินะยัง กะโรมะ เส)

[ (หัน-ทะ มะ-ยัง พุด-ทา-นุส-สะ-ติ-นะ-ยัง กะ-โร-มะ เส) ]

(เชิญเถิดพวกเราทั้งหลาย จงทำความระลึกถึงพระพุทธเจ้าเถิด)

ตัง โข ปะนะ ภะคะวันตัง เอวัง กัลยาโณ กิตติสัทโท อัพภุคคะโต,

[ ตัง โข ปะ-นะ ภะ-คะ-วัน-ตัง เอ-วัง กัน-ละ-ยา-โณ กิด-ติ-สัด-โท อับ-พุก-คะ-โต, ]

ก็เกียรติศัพท์อันไพเราะของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ฟุ้งขจรไปแล้วอย่างนี้ว่า,

อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู, อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ.

[ อิ-ติ-ปิ โส ภะ-คะ-วา อะ-ระ-หัง สัม-มา-สัม-พุด-โธ, วิด-ชา-จะ-ระ-ณะ-สัม-ปัน-โน สุ-คะ-โต โล-กะ-วิ-ทู, อะ-นุด-ตะ-โร ปุ-ริ-สะ-ทัม-มะ-สา-ระ-ถิ สัด-ถา เท-วะ-มะ-นุด-สา-นัง พุด-โธ ภะ-คะ-วา-ติ. ]

เพราะเหตุอย่างนี้ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น เป็นผู้ไกลจากกิเลส ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง, ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ เสด็จไปดีแล้ว รู้แจ้งโลก, เป็นสารถีฝึกบุรุษที่ฝึกได้อย่างยอดเยี่ยม เป็นครูของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน จำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ ดังนี้.