บทสวดพิจารณาสังขาร (อภิณหปัจจเวกขณ์)

ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต,

[ ชะ-รา-ทัม-โมม-หิ ชะ-รัง อะ-นะ-ตี-โต, ]

เรามีความแก่เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้,

พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต,

[ พะ-ยา-ธิ-ทัม-โมม-หิ พะ-ยา-ทิง อะ-นะ-ตี-โต, ]

เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้,

มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต,

[ มะ-ระ-ณะ-ทัม-โมม-หิ มะ-ระ-นัง อะ-นะ-ตี-โต, ]

เรามีความตายเป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความตายไปไม่ได้,

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว,

[ สับ-เพ-หิ เม ปิ-เย-หิ มะ-นา-เป-หิ นา-นา-ภา-โว วิ-นา-ภา-โว, ]

เราต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งสิ้น,

กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ,

[ กัม-มัด-สะ-โกม-หิ กัม-มะ-ทา-ยา-โท กัม-มะ-โย-นิ กัม-มะ-พัน-ธุ กัม-มะ-ปะ-ติ-สะ-ระ-โณ, ]

เรามีกรรมเป็นของตน เป็นผู้รับผลของกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย,

ยัง กัมมัง กะริสสามิ, กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ.

[ ยัง กัม-มัง กะ-ริส-สา-มิ, กัน-ละ-ยา-นัง วา ปา-ปะ-กัง วา, ตัด-สะ ทา-ยา-โท ภะ-วิส-สา-มิ. ]

เราทำกรรมใดไว้ ดีหรือชั่วก็ตาม เราจักเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น.