สังฆานุสสติ (ทำวัตรเย็น)

(หันทะ มะยัง สังฆานุสสะตินะยัง กะโรมะ เส)

[ (หัน-ทะ มะ-ยัง สัง-คา-นุส-สะ-ติ-นะ-ยัง กะ-โร-มะ เส) ]

(เชิญเถิดพวกเราทั้งหลาย จงทำความระลึกถึงพระสงฆ์เถิด)

ตัง โข ปะนะ สังฆัง เอวัง กัลยาโณ กิตติสัทโท อัพภุคคะโต,

[ ตัง โข ปะ-นะ สัง-คัง เอ-วัง กัน-ละ-ยา-โณ กิด-ติ-สัด-โท อับ-พุก-คะ-โต, ]

ก็เกียรติศัพท์อันไพเราะของพระสงฆ์หมู่นั้น ฟุ้งขจรไปแล้วอย่างนี้ว่า,

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

[ สุ-ปะ-ติ-ปัน-โน ภะ-คะ-วะ-โต สา-วะ-กะ-สัง-โฆ, อุ-ชุ-ปะ-ติ-ปัน-โน ภะ-คะ-วะ-โต สา-วะ-กะ-สัง-โฆ, ญา-ยะ-ปะ-ติ-ปัน-โน ภะ-คะ-วะ-โต สา-วะ-กะ-สัง-โฆ, สา-มี-จิ-ปะ-ติ-ปัน-โน ภะ-คะ-วะ-โต สา-วะ-กะ-สัง-โฆ, ]

พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า ปฏิบัติดีแล้ว, ปฏิบัติตรงแล้ว, ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรมเป็นเครื่องออกจากทุกข์แล้ว, ปฏิบัติสมควรแล้ว,

ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา, เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเณยโย อัญชะลีกะระณีโย, อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

[ ยะ-ทิ-ทัง จัด-ตา-ริ ปุ-ริ-สะ-ยุ-คา-นิ อัด-ถะ ปุ-ริ-สะ-ปุก-คะ-ลา, เอ-สะ ภะ-คะ-วะ-โต สา-วะ-กะ-สัง-โฆ, อา-หุ-เนย-โย ปา-หุ-เนย-โย ทัก-ขิ-เนย-โย อัญ-ชะ-ลี-กะ-ระ-ณี-โย, อะ-นุด-ตะ-รัง ปุน-ญัก-เขด-ตัง โล-กัด-สา-ติ. ]

ได้แก่คู่แห่งบุรุษ ๔ คู่ นับเรียงตัวบุรุษได้ ๘ บุรุษ, นั่นคือพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า, เป็นผู้ควรแก่ของบูชา ควรแก่ของต้อนรับ ควรรับทักษิณาทาน ควรทำอัญชลี, เป็นเนื้อนาบุญของโลก ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ดังนี้.