กากชาดก: ปัญญาในการเอาตัวรอดและการไม่หลงกลกิเลส

ในอดีตกาล พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพญากาผู้มีสติปัญญาหลักแหลม อาศัยอยู่บนต้นไม้ใหญ่ริมฝั่งแม่น้ำคงคา วันหนึ่งมีหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งเดินมาเห็นพญากาเกาะอยู่บนกิ่งไม้พร้อมก้อนเนื้อชิ้นโตในปาก

หมาจิ้งจอกอยากได้เนื้อชิ้นนั้น จึงแกล้งกล่าวสรรเสริญเยินยอพญากาด้วยคำหวานว่า "ข้าแต่พญานกผู้สง่างาม ขนของท่านดำขลับเป็นประกายราวกับขนของนกยูง เสียงร้องของท่านก็คงจะไพเราะเพราะพริ้งดั่งเสียงดนตรีสวรรค์ ขอท่านโปรดส่งเสียงร้องให้ข้าได้ฟังเป็นบุญหูสักครั้งเถิด"

พญากาผู้มีสติสัมปชัญญะรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของหมาจิ้งจอก ว่าต้องการให้ตนอ้าปากร้องเพลงเพื่อให้เนื้อหล่นลงมา พญากาจึงไม่หลงไปกับคำยกยอปอปั้นอันไร้แก่นสาร ท่านใช้กรงเล็บเหยียบชิ้นเนื้อไว้แน่นก่อนจะส่งเสียงร้อง แล้วมองหมาจิ้งจอกด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยปัญญา

หมาจิ้งจอกเห็นว่าเล่ห์กลของตนใช้ไม่ได้ผล จึงต้องเดินก้มหน้าจากไปด้วยความละอายใจ