ธาตุปฏิกูลปัจจเวกขณปาฐะ (บทพิจารณาธาตุและสิ่งปฏิกูล)

(หันทะ มะยัง ธาตุปะฏิกูละปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส)

[ (หัน-ทะ มะ-ยัง ทา-ตุ-ปะ-ติ-กู-ละ-ปัด-จะ-เวก-ขะ-ณะ-ปา-ถัง ภะ-ณา-มะ เส) ]

(เชิญเถิดพวกเราทั้งหลาย จงกล่าวบทพิจารณาธาตุและสิ่งปฏิกูลเถิด)

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง, ยะทิทัง จีวะรัง, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล, ธาตุมัตตะโก นิสสัตโต นิชชีโว สุญโญ,

[ ยะ-ถา-ปัด-จะ-ยัง ปะ-วัด-ตะ-มา-นัง ทา-ตุ-มัด-ตะ-เม-เว-ตัง, ยะ-ทิ-ทัง จี-วะ-รัง, ตะ-ทุ-ปะ-พุน-ชะ-โก จะ ปุก-คะ-โล, ทา-ตุ-มัด-ตะ-โก นิด-สัด-โต นิด-ชี-โว สุน-โย, ]

สิ่งเหล่านี้คือจีวร เป็นเพียงธาตุตามธรรมชาติที่กำลังเป็นไปตามเหตุปัจจัย, บุคคลผู้ใช้สอยจีวรนั้น ก็เป็นเพียงธาตุ ไม่ใช่สัตว์บุคคล ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอันเที่ยงแท้ เป็นสภาพว่างเปล่า,

สัพโพ ปะนายัง จีวะโร อะชิคุจฉะนีโย, อิมัง ปูติกายัง ปัตวา อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ.

[ สับ-โพ ปะ-นา-ยัง จี-วะ-โร อะ-ชิ-กุด-ฉะ-นี-โย, อิ-มัง ปู-ติ-กา-ยัง ปัด-ตะ-วา อะ-ติ-วิ-ยะ ชิ-กุด-ฉะ-นี-โย ชา-ยะ-ติ. ]

ก็จีวรทั้งหมดนี้ เดิมทีไม่ใช่สิ่งน่ารังเกียจเลย, แต่เมื่อมาถูกต้องเข้ากับกายอันเปื่อยเน่านี้แล้ว ย่อมกลายเป็นของน่ารังเกียจอย่างยิ่งแล.