คาถาโพชฌงค์ (รักษาโรคภัยไข้เจ็บ)

โพชฌังโค สะติสังขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา, วิริยัมปีติปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร, สะมาธุเปกขะโพชฌังคา สัตเตเต สัพพะทัสสินา, มุนินา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา, สังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา, เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

[ โพช-ชัง-โค สะ-ติ-สัง-ขา-โต ทัม-มา-นัง วิ-จะ-โย ตะ-ถา, วิ-ริ-ยัม-ปี-ติ-ปัด-สัด-ธิ โพช-ชัง-คา จะ ตะ-ถา-ปะ-เร, สะ-มา-ธุ-เปก-ขะ-โพช-ชัง-คา สัด-เต-เต สับ-พะ-ทัด-สิ-นา, มุ-นิ-นา สัม-มะ-ทัก-ขา-ตา พา-วิ-ตา พะ-หุ-ลี-กะ-ตา, สัง-วัด-ตัน-ติ อะ-ภิน-ยา-ยะ นิบ-พา-นา-ยะ จะ โพ-ธิ-ยา, เอ-เต-นะ สัด-จะ-วัด-เช-นะ โสด-ถิ เต โหน-ตุ สับ-พะ-ทา. ]

โพชฌงค์ ๗ ประการ คือ สติสัมโพชฌงค์ ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์ วิริยสัมโพชฌงค์ ปีติสัมโพชฌงค์ ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์ สมาธิสัมโพชฌงค์ และอุเบกขาสัมโพชฌงค์ ธรรม ๗ ประการเหล่านี้ พระมุนีเจ้าผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวงตรัสไว้ชอบแล้ว ทรงเจริญและกระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อนิพพาน และเพื่อความตรัสรู้, ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อ.

เอกัส๎มิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง, คิลาเน ทุกขิเต ทิสวา โพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ, เต จะ ตัง อะภินันทิตวา โรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ, เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

[ เอ-กัด-สะ-มิง สะ-มะ-เย นา-โถ โมก-คัล-ลา-นัน-จะ กัด-สะ-ปัง, คิ-ลา-เน ทุก-ขิ-เต ทิด-สะ-วา โพช-ชัง-เค สัด-ตะ เท-สะ-ยิ, เต จะ ตัง อะ-ภิ-นัน-ทิด-ตะ-วา โร-คา มุด-จิง-สุ ตัง-ขะ-เน, เอ-เต-นะ สัด-จะ-วัด-เช-นะ โสด-ถิ เต โหน-ตุ สับ-พะ-ทา. ]

ในสมัยหนึ่ง พระโลกนาถเจ้าทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัลลานะและพระมหากัสสปะอาพาธถึงทุกขเวทนา จึงทรงแสดงโพชฌงค์ ๗ ประการแก่ท่านทั้งสอง, พระมหาเถระทั้งสองมีความยินดียิ่งในโพชฌงคธรรมนั้น ก็หายจากโรคอาพาธในขณะนั้นทันที, ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อ.

เอกะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬิโต, จุนทัตเถเรนะ ตัญเญวะ ภะณาเปตวานะ สาทะรัง, สัมโมทิตวา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส, เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

[ เอ-กะ-ทา ทัม-มะ-รา-ชา-ปิ เค-ลัน-เย-นา-ภิ-ปี-ลิ-โต, จุน-ทัด-เถ-เร-นะ ตัน-เญ-วะ ภะ-ณา-เปด-ตะ-วา-นะ สา-ทะ-รัง, สัม-โม-ทิด-ตะ-วา จะ อา-พา-ทา ตัม-หา วุด-ถา-สิ ถา-นะ-โส, เอ-เต-นะ สัด-จะ-วัด-เช-นะ โสด-ถิ เต โหน-ตุ สับ-พะ-ทา. ]

ครั้งหนึ่ง แม้พระธรรมราชาเจ้าเองทรงประชวรหนัก ทรงโปรดให้พระจุนทเถระสวดโพชฌงค์นั้นถวายโดยเคารพ, เมื่อทรงเพลิดเพลินยินดีในพระธรรม พระองค์ก็ทรงหายจากพระประชวรนั้นโดยพลัน, ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อ.

ปะฮีนา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินัง, มัคคาหะตะกิเลสาวะ ปัตตานุปปัตติธัมมะตัง, เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

[ ปะ-ฮี-นา เต จะ อา-พา-ทา ติน-นัน-นัม-ปิ มะ-เห-สิ-นัง, มัก-คา-ฮะ-ตะ-กิ-เล-สา-วะ ปัด-ตา-นุป-ปัด-ติ-ทัม-มะ-ตัง, เอ-เต-นะ สัด-จะ-วัด-เช-นะ โสด-ถิ เต โหน-ตุ สับ-พะ-ทา. ]

ก็อาพาธเหล่านั้นของพระมหาเถระทั้งสองและพระบรมศาสดาผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ หายไปแล้วเด็ดขาด ไม่กลับกำเริบอีก ดุจกิเลสอันมรรคประหารแล้วไม่เกิดขึ้นอีกเป็นธรรมดา, ด้วยการกล่าวคำสัตย์จริงนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อเทอญ.