สังเวคปริกิตตนปาฐะ (บทพิจารณาความสังเวช)

(หันทะ มะยัง สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐัง ภะณามะ เส)

[ (หัน-ทะ มะ-ยัง สัง-เว-คะ-ปะ-ริ-กิด-ตะ-นะ-ปา-ถัง ภะ-ณา-มะ เส) ]

(เชิญเถิดพวกเราทั้งหลาย จงกล่าวบทพิจารณาให้เกิดความสังเวชเถิด)

อิธะ ตะถาคะโต โลเก อุปปันโน อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, ธัมโม จะ เทสิโต นิยยานิโก อุปะสะมิโก ปะรินิพพานิโก สัมโพธะคามี สุคะตัปปะเวทิโต,

[ อิ-ทะ ตะ-ถา-คะ-โต โล-เก อุป-ปัน-โน อะ-ระ-หัง สัม-มา-สัม-พุด-โธ, ทัม-โม จะ เท-สิ-โต นิย-ยา-นิ-โก อุ-ปะ-สะ-มิ-โก ปะ-ริ-นิบ-พา-นิ-โก สัม-โพ-ทะ-คา-มี สุ-คะ-ตับ-ปะ-เว-ทิ-โต, ]

พระตถาคตเจ้าเกิดขึ้นแล้วในโลกนี้ เป็นพระอรหันต์ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง, พระธรรมอันนำออกจากทุกข์ เป็นไปเพื่อความสงบระงับ เพื่อปรินิพพาน เพื่อความรู้พร้อม เป็นธรรมอันพระสุคตเจ้าทรงประกาศไว้แล้ว,

มะยันตัง ธัมมัง สุตวา เอวัง ชานามะ, ชาติปิ ทุกขา ชะราปิ ทุกขา มะระณัมปิ ทุกขัง,

[ มะ-ยัน-ตัง ทัม-มัง สุด-ตะ-วา เอ-วัง ชา-นา-มะ, ชา-ติ-ปิ ทุก-ขา ชะ-รา-ปิ ทุก-ขา มะ-ระ-นัม-ปิ ทุก-ขัง, ]

พวกเราทั้งหลายได้ฟังธรรมนั้นแล้ว จึงรู้อย่างนี้ว่า แม้ความเกิดก็เป็นทุกข์ แม้ความแก่ก็เป็นทุกข์ แม้ความตายก็เป็นทุกข์,

โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา, อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง, สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา,

[ โส-กะ-ปะ-ริ-เท-วะ-ทุก-ขะ-โท-มะ-นัด-สุ-ปา-ยา-สา-ปิ ทุก-ขา, อับ-ปิ-เย-หิ สัม-ปะ-โย-โค ทุก-โข ปิ-เย-หิ วิบ-ปะ-โย-โค ทุก-โข ยัม-ปิด-ฉัง นะ ละ-ภะ-ติ ตัม-ปิ ทุก-ขัง, สัง-ขิด-เต-นะ ปัน-จุ-ปา-ทา-นัก-ขัน-ทา ทุก-ขา, ]

แม้ความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่สบายใจ ความคับแค้นใจก็เป็นทุกข์, ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักก็เป็นทุกข์ ความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รักก็เป็นทุกข์ ปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้นก็เป็นทุกข์, โดยย่ออุปาทานขันธ์ทั้ง ๕ ประการเป็นตัวทุกข์,

ยะทิทัง, รูปูปาทานักขันโธ, เวทะนูปาทานักขันโธ, สัญญูปาทานักขันโธ, สังขารูปาทานักขันโธ, วิญญาณูปาทานักขันโธ,

[ ยะ-ทิ-ทัง, รู-ปู-ปา-ทา-นัก-ขัน-โธ, เว-ทะ-นู-ปา-ทา-นัก-ขัน-โธ, สัน-ญู-ปา-ทา-นัก-ขัน-โธ, สัง-ขา-รู-ปา-ทา-นัก-ขัน-โธ, วิน-ญา-ณู-ปา-ทา-นัก-ขัน-โธ, ]

ได้แก่สิ่งเหล่านี้ คือ ขันธ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่นคือรูป, ขันธ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่นคือเวทนา, ขันธ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่นคือสัญญา, ขันธ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่นคือสังขาร, ขันธ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่นคือวิญญาณ,

เยสัง ปะริญญายะ ธะระมาโน โส ภะคะวา, เอวัง พะหุลัง สาวะเก วิเนติ, เอวัง ภาคา จะ ปะนัสสะ ภะคะวะโต สาวะเกสุ อะนุสาสะนี พะหุลา ปะวัตตะติ,

[ เย-สัง ปะ-ริน-ยา-ยะ ธะ-ระ-มา-โน โส ภะ-คะ-วา, เอ-วัง พะ-หุ-ลัง สา-วะ-เก วิ-เน-ติ, เอ-วัง ภา-คา จะ ปะ-นัด-สะ ภะ-คะ-วะ-โต สา-วะ-เก-สุ อะ-นุ-สา-สะ-นี พะ-หุ-ลา ปะ-วัด-ตะ-ติ, ]

เพื่อกำหนดรู้ขันธ์ ๕ เหล่านั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อยังทรงพระชนม์อยู่ ย่อมทรงแนะนำสั่งสอนสาวกทั้งหลายเช่นนี้ และคำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าย่อมเป็นไปในหมู่สาวกทั้งหลายเป็นส่วนมากว่า,

รูปัง อะนิจจัง, เวทะนา อะนิจจา, สัญญา อะนิจจา, สังขารา อะนิจจา, วิญญาณัง อะนิจจัง,

[ รู-ปัง อะ-นิด-จัง, เว-ทะ-นา อะ-นิด-จา, สัน-ยา อะ-นิด-จา, สัง-ขา-รา อะ-นิด-จา, วิน-ญา-นัง อะ-นิด-จัง, ]

รูปไม่เที่ยง, เวทนาไม่เที่ยง, สัญญาไม่เที่ยง, สังขารทั้งหลายไม่เที่ยง, วิญญาณไม่เที่ยง,

รูปัง อะนัตตา, เวทะนา อะนัตตา, สัญญา อะนัตตา, สังขารา อะนัตตา, วิญญาณัง อะนัตตา, สัพเพ สังขารา อะนิจจา, สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ.

[ รู-ปัง อะ-นัด-ตา, เว-ทะ-นา อะ-นัด-ตา, สัน-ยา อะ-นัด-ตา, สัง-ขา-รา อะ-นัด-ตา, วิน-ญา-นัง อะ-นัด-ตา, สับ-เพ สัง-ขา-รา อะ-นิด-จา, สับ-เพ ทัม-มา อะ-นัด-ตา-ติ. ]

รูปไม่ใช่ตัวตน, เวทนาไม่ใช่ตัวตน, สัญญาไม่ใช่ตัวตน, สังขารทั้งหลายไม่ใช่ตัวตน, วิญญาณไม่ใช่ตัวตน, สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง, ธรรมทั้งปวงไม่ใช่ตัวตน ดังนี้.