บทแผ่เมตตาพรหมวิหาร ๔

สัพเพ สัตตา สุขิตา โหนตุ (เมตตา),

[ สับ-เพ สัด-ตา สุ-ขิ-ตา โหน-ตุ, ]

สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงเป็นผู้มีความสุขเถิด (เมตตา: ปรารถนาให้ผู้อื่นเป็นสุข)

สัพเพ สัตตา สัพพะทุกขา ปะมุญจันตุ (กรุณา),

[ สับ-เพ สัด-ตา สัพ-พะ-ทุก-ขา ปะ-มุน-จัน-ตุ, ]

สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงพ้นจากทุกข์ทั้งสิ้นเถิด (กรุณา: ปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์)

สัพเพ สัตตา ลัทธะสัมปัตติโต มา วิคัจฉันตุ (มุทิตา),

[ สับ-เพ สัด-ตา ลัด-ทะ-สัม-ปัด-ติ-โต มา วิ-กัด-ฉัน-ตุ, ]

สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงอย่าได้พลัดพรากจากสมบัติอันตนได้แล้วเถิด (มุทิตา: ยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี)

สัพเพ สัตตา กัมมัสสะกา กัมมะทายาทา กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระณา, ยัง กัมมัง กะริสสันติ กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา ตัสสะ ทายาทา ภะวิสสันติ (อุเบกขา).

[ สับ-เพ สัด-ตา กัม-มัด-สะ-กา กัม-มะ-ทา-ยา-ทา กัม-มะ-โย-นิ กัม-มะ-พัน-ธุ กัม-มะ-ปะ-ติ-สะ-ระ-ณา, ยัง กัม-มัง กะ-ริส-สัน-ติ กัน-ละ-ยา-นัง วา ปา-ปะ-กัง วา ตัด-สะ ทา-ยา-ทา ภะ-วิส-สัน-ติ. ]

สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง มีกรรมเป็นของของตน มีกรรมเป็นทายาท มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย, จักทำกรรมอันใดไว้ ดีหรือชั่วก็ตาม จักเป็นผู้รับผลแห่งกรรมนั้น (อุเบกขา: วางใจเป็นกลางตามความเป็นจริงแห่งธรรม).